Yozgat Konulu Şiirler

 

        Yozgat, deyim yerindeyse halk ozanlarının cirit attığı bir kenttir. Ozanlık geleneği geçmişten günümüze sürmektedir. Bunun yanı sıra yüreği Yozgat sevgisiyle dolup taşan birçok şair vardır. Kimi il dışında, kimi yurt dışında sıla özlemiyle yanan Yozgatlılar zaman zaman öyle duygu yüklü şiirler yazmışlardır ki bunları görmezden gelmek olanaksızdır. İşte burada sizlere konusu Yozgat olan birtakım şiirler sunulmuştur. Şairlerin adları esas alınarak abc sırasıyla verilen bu şiirlerin sayısı daha da artırılabilir kuşkusuz.

        Kişilerin beğenileri birbirinden farklıdır. Kişiler kendilerince çok güzel gördükleri şiirlerini burada görmediklerinde bunu yanlış yorumlamamalıdırlar. Çünkü bu site bir seçki (antoloji) kitabı değildir. Her şiire yer verme olanağı yoktur. Bu konuda şairlerden beklenen hoşgörüdür. Bu arada içten öneri ve eleştirilere de açıktır bu sayfa. Bunu da belirtmekte yarar var.

        Ünlü şair Arif Nihat Asya’nın Yozgat’ı içten bir dille anlattığı aşağıdaki şiirini abc sıralamasının dışında tutarak başta vermekte bir sakınca olmasa gerek.

 

              YOZGAT

        Ey güler yüzlü şehir,

        Bildim adın Yozgat’mış.

        Bir pirin duasıyla,

        Hak, yozuna yoz katmış.

        Daha sonra kızının

        Mayasına naz katmış,

        Şükür birinciyi çok,

        İkinciyi az katmış,

        Kızıyla evlenenin

        Kışlarına yaz katmış.

               Arif Nihat Asya

 

                YOZGAT ÇAMLIĞI

        Çamlığın üstüne çekilmiş tülü,

        Bükülerek gider yolu çamlığın.

        Başına taç yapmış kırmızı gülü,

        Kucaklar yârini kolu çamlığın.

 

        Semasında uçar kara kartalı,

        Ses verir nadide çamların dalı,

        Göğsünde süslenmiş rengârenk halı,

        Yaradan da gizli balı çamlığın.

 

        Vatana kalkandır yiğidin döşü,

        Zirvesinde yatar bir ulu kişi,

        Ormanı korumak insanın işi,

        Tükenmez seveni dolu çamlığın.

 

        Bağrına yatıp da uzansam hele,

        Garip bülbül söyler derdini güle,

        Deli gönlüm yanar dönerse çöle,

        Yetimi’ye merhem seli çamlığın.

                                  Ahmet Yetim

 

                       YOZGAT

        Şu karşı yaylada inleyen rüzgâr,

        Yoksa söylenmemiş sözün mü Yozgat?

        Yaylana sözlenmiş en güzel bahar,

        Mor menekşe sümbül yüzün mü Yozgat?

 

        Çekerken resmini gecenin eli,

        İsminle şenlenir sevenin dili,

        Secdeye bükülen söğüdün beli,

        Allah Allah diyen özün mü Yozgat?

 

        Hasretin kırdığı sabır taşları,

        Gurbette dolaşan gurbet kuşları,

        Buluttan süzülen hasret yaşları,

        Mehtapta yıldızlar gözün mü Yozgat?

 

        Gürül gürül akan sevgi lülesi,

        Kadir kıymet bilen vefa lalesi,

        Hasretinden yanan gönül çilesi,

        Boynu bükük gezen kuzun mu Yozgat?

 

        Nasıl anlatayım güzel hâlini,

        Âşık ikrar eder görse yelini,

        İnletir durmadan dert bülbülünü,

        Türk’e türkü diyen sazın mı Yozgat?

 

        Hey Makberî düştün hasret seline,

        Benden selam olsun Oğuz iline,

        Kapılıp gelseydim seher yeline,

        Yollara perçemin nazın mı Yozgat?

                 Ahmet Akkoyun (Makberî)

 

               YOZGAT’A ÖZLEM

        Kırgızistan’dayım şu ata yurtta,

        Hasretlik olmasa kalmak isterdim.

        Bedenim gurbette, aklım Yozgat’ta,

        Şu anda Yozgat’ta olmak isterdim.

 

        Vatanımdan ayrı kaldım, öksüzüm,

        İçim hiç gülmüyor gülse de yüzüm,

        Dostlarım gözümde bir salkım üzüm,

        Hasretle onları sarmak isterdim.

 

        Nameler dizilir kalemi alsam,

        Oturup çamlıkta bir şiir yazsam,

        Testi kebabına diyeti bozsam,

        Ekmekle suyuna banmak isterdim.

 

        Gözümde tütüyor Lise Caddesi,

        Nedense oraya çeker herkesi,

        Herkesin kendince vardır hevesi,

        Bense çiçeklerden almak isterdim.

 

        Cehrilik’in laleleri soldu mu?

        Sağdan soldan arıcılar doldu mu?

        Ne ki kardaş şu insanlık öldü mü?

        Bir tek ballı dürüm almak isterdim.

 

        Seherin vaktinde ezanı duyup,

        Gamı ve kederi bir yana koyup,

        Büyük camide de imama uyup,

        Sabah namazını kılmak isterdim.

 

        Şehzade suyundan suyumu içip,

        Serin beden ile camiye geçip,

        Ellerimi yüce Mevla’ya açıp,

        Asıl beni bende bulmak isterdim.

 

        Her şeyi özledim dağı ve taşı,

        Yazları bırakın, boranı kışı,

        Aklımdan çıkmıyor hiç arabaşı,

        Kaşıkla suyuna dalmak isterdim.

 

        Bunlar değil elbet özlediklerim,

        Yolumu bekliyor tüm sevdiklerim,

        Ölenlere haktan rahmet dilerim,

        Varınca onları bulmak isterdim.

                                     Ali Karaca

 

                YOZGAT TÜRKÜLERİ

        “Almanya”dan Bazı Mektup” geliyor,

        “Halay Başı Kim Çeker”miş soruyor,

        “Kara Gözlüm” “Gül Yüzlüm”ü görüyor.

 

        Yürekten gönüle akan türküler,

        Sevgi kokan, hasret kokan türküler.

 

        “Sabahınan Esen Seher Yeli mi”?

        “Nalinlim”le, “Nazlı Yarim” deli mi?

        “Ekin Yeri” “Celaloğlan” yolu mu?

 

        Bozoklarda çiçek diken türküler,

        Sevgi kokan, hasret kokan türküler.

 

        “Bülbülün Kanadı Sarı” boyalı,

        “Gül Yârim”in yazmaları oyalı,

        “Kara Koyun” yaylalarda doyalı.

 

        Âşık yüreğini yakan türküler,

        Sevgi kokan, hasret kokan türküler.

 

       “Asker Kınasını Yaktım Elime”,

       “Bastımda Kırıldı İğde Dalı”na,

       “Bir Çift Turna” çıktı gurbet yoluna.

 

        Dalga dalga arşa çıkan türküler,

        Sevgi kokan, hasret kokan türküler.

 

        “Deriz Biz”, “Dikenin Üstünde Yürü”,

        “Feyli Turnam” gel de kalma sen geri,

        “Canımı Yoluna Koyduğum” biri.

 

        Gönüllere sevgi eken türküler,

        Sevgi kokan, hasret kokan türküler.

 

        “Ayağın Altına Yüzümü Sürsem”,

        “Bırak Gam Kederi” gönlüne girsem,

        “Geçti Ömrüm” şimdi beni bir görsen.

 

        Ateşime barut döken türküler,

        Sevgi kokan hasret kokan türküler.

 

        “İniledi Dağlar Koptu Kayalar”,

        “Gönül Kuşum Havalanma” sayarlar,

        “Burçak Tarlası”, ”Patlıcan Oyarlar”.

 

        Dağ düzleyip yolu büken türküler,

        Sevgi kokan, hasret kokan türküler.

 

        “Değirmenin Oluğu”ndan aşırmam,

        Ben “Ali’mi Çamda Buldum” düşürmem,

        “Elin Elimde Değil” mi şaşırmam.

 

        Peşimden su döküp bakan türküler,

        Sevgi kokan, hasret kokan türküler.

 

        “Çamlığın Başında Tüter Bir Tütün”,

        “Yozgat’ın Asması” halaya tutun,

        “Yüce Dağ Başında” beni unutun.

 

        Ciğerimi alıp söken türküler,

        Sevgi kokan, hasret kokan türküler.

 

        “Yozgat Mahlesi”nde “Ayna Taktın”mı?

        “Şu Boyda”yla, “Bedirik”e baktın mı?

        “Yıldız Akşam” Yeleni”ce aktın mı?

 

        Yol gözleyip ufka bakan türküler,

        Sevgi kokan, hasret kokan türküler.

                                    Bayram Yelen

 

                        YOZGAT

        Burda havalar sert, gönüller sıcak,

        Her sene sekiz ay yakarız ocak,

        Sevgi saygı bizden hep kucak, kucak,

        Size selam olsun Bozok elinden.

 

        Mart-nisan arası çözülür buzu,

        Madımak devşirir gelini kızı,

        Türküdür, mânidir sohbeti sözü,

        Size selam olsun gönül telinden.

 

        Türlü çiçek açar dağı ovası,

        Çamlık’tır bülbülün yurdu yuvası,

        Etrafı yemyeşil piknik havası,

        Size selam olsun kiraz gölünden.

 

        Cehrilik’te açar lalenin hası,

        Seyretsen silinir gönlünün pası,

        Çiğdem kır çiçeği, kekik dahası,

        Size selam olsun nergis gülünden.

 

        Sorgun, Sarıkaya yakın bize de,

        Kaplıcalar şifa olsun size de,

        Aynalı körükse şimdi müzede,

        Size selam olsun nazlı gelinden.

 

        Sürmeli dinlerken hayale daldım,

        Çamlık’ın başından dumanı aldım,

        Ziya’nın atını pazara saldım,

        Size selam olsun Nida dilinden.

 

        Ezan okur Bilal sabaha karşı,

        Muhammet aşkıyla inletir arşı,

        Gün dogmadan önce açılır çarşı,

        Size selam olsun seher yelinden.

 

        Hazanım yanınca gönül çırası,

        Sevgiyle sarılır yürek yarası,

        Köyüm Sorgun ile Yozgat arası,

        Size selam olsun kaba belinden.

               Erdoğan Bektaş (Hazanî)

 

                       YOZGAT GÜZELİ

        Güneş semah ederken kahverengi gözlerde,

        Kâinatta heyecan artar Yozgat güzeli.

        Yediveren gülleri filizlenen sözlerde,

        Gökkuşağının nabzı atar Yozgat güzeli.

 

        Bakışlarında sevda, yüzünde bitmeyen nur,

        Bu yüzden hayâllerim yüreğinde soyunur,

        Her seher saçlarının telinde rüzgâr yunur,

        Çamlığın gölgesinde yatar Yozgat güzeli.

 

        Yine de buse verir dirhem dirhem erirken,

        Ruhunda nokta nokta yalnızlık seğirirken,

        Umut denen dergâhta vuslatı eğirirken,

        Günleri birbirine çatar Yozgat güzeli.

 

        Sürülürken zamanın bir ucundan ucuna,

        Aklımın dikişleri döküldü avucuna,

        Yalnızca ben değilim bu sevdanın suçuna,

        Sen de ortaksın katar katar Yozgat güzeli.

 

        Hasretin, akşamların gözlerinde nem oldu,

        Cennete bir kıl kadar yakın cehennem oldu,

        Aşkın okyanusunda kırık bir teknem oldu,

        O da sen olmayınca batar Yozgat güzeli.

                                            Hüsnü Özdilek

 

                      YOZGAT

        Dünyaya geldiğim güzel ilimdir,

        Ekmeğim de benim, aşım da Yozgat.

        Kırk sekiz yıldır ağzımda dilimdir,

        Yaşadığım her bir yaşımda Yozgat.

 

        Severim o Aslı, ben ise Kerem,

        Sevgisiyle beni eyledi verem,

        Girip bahçesine gülleri derem,

        Taşıdığım taçtır başımda Yozgat.

 

        Nerde gezsem tozsam aklımda her an,

        Onsuz her bir günüm virandır viran,

        Şüphesiz gönlümde daima duran,

        Çalıştığım yerde yerde, işimde Yozgat.

 

        Âşkı ile yürek durmadan atar,

        Yürekte vallahi sürekli yatar,

        Ne kaybolur, ne boğulur, ne batar,

        Bağrıma bastığım taşımda Yozgat.

 

        İçimde ateşi yandıkça yanar,

        Beni gören dostlar divane sanar,

        Bu fakir daima hep onu anar,

        Gözlerimden akan yaşımda Yozgat.

 

        Kime anlatayım derdimi, kime?

        Anlatamam bunu ben bu nefsime,

        Sığmadı ki aşkı o dört mevsime,

        Baharım ve yazım, kışımda Yozgat.

 

        Ey Yozgat’ım senden uzakta bile

        Sanma ki yaşarım bir huzur ile,

        Adını doladım ben de bu dile,

        Gündüz hayal, gece düşümde Yozgat.

 

        Bizde bir laf vardır; derler ki, taman,

        İnsana gerekli elbette iman,

        Olup da mezara gittiğim zaman,

        Nihat der olacak, na’şımda Yozgat.

                                         Nihat Yurt

 

                YOZGAT DESTANI

        Başı boz dumanlı çamlığın başka,

        Yazın sıcak, kışın sert olur Yozgat.

        Koçak yiğitlerin düşünce aşka,

        Gönlünde sevdası mert olur Yozgat.

 

        Yollarımı bekler anayla bacı,

        Sen benim ilimsin, başımın tacı,

        Özlemini çekmek acıdır acı,

        Gurbette kalana dert olur Yozgat.

 

        Yaratanım ömür verir ölmezsem,

        Yazık bana kıymetini bilmezsem,

        Ocak geçer, şubat biter gelmezsem,

        Belki de dönüşüm mart olur Yozgat.

 

        İllerin içinde layıksın bana,

        Vatan için kıymet verilmez cana,

        Kaç şehidin geldi bayrakla sana,

        İhtiyarın bile kurt olur Yozgat.

 

        Askerinle dolu hududun ucu,

        Kimsede bırakmaz alırsın öcü,

        Sana yetmez inan hainin gücü,

        Düşmanlar karşında pert olur Yozgat.

 

        Ata memleketim böyle bilirim,

        Gurbet kelepçedir, kırar gelirim,

        Ecel gelir başa, bende ölürüm,

        Ozan yıldızıma yurt olur Yozgat.

                                     Ozan Yıldız

 

        ÜRELUĞÜN KOYE GETTİM GONŞULAR

        Üreluğün koye gettim gonşular,

        Esgi dat galmamış bizim Yozgat’ta.

        Ekin kotü, ağaç guru, yeşil yoh,

        Tavıh, cücük galmamış heç Yozgat’ta.

 

        Uruplağa, helgir, denesiz bomboş,

        Vesait geçmiyor, susalar bi hoş,

        Şemşamer, mercimek, ekin, dene yoh,

        Çalgı çabıt galmamış heç Yozgat’ta.

 

        Ehlahsız adamlar laf sabı olmuş,

        Gangal tikeniynen yazılar dolmuş,

        Pahla, gumpür, bostan, kelek tüm solmuş,

        Goşulacak at galmamış Yozgat’ta.

 

        Garacula, lalek, helutüneler ,

        Bahele gurbanım haggat nerdeler?

        Gonüm bütün esgi dadı irdeler,

        Daşlayacak it galmamış Yozgat’ta.

 

        Laylun bidon çokelikler guvermiş,

        Guccük böyüğ ıhtırıp da düvermiş,

        Bizim koyde bile gıtlık olurmuş,

        Hatır gonül galmamış heç Yozgat’ta

 

        Ohumuş yazmışı nerde bu ilin?

        Alayıcığnızda gelin bi görün,

        Burda emmin dayın, halan ve bibin,

        Bekler örenleri şindi Yozgat’ta.

 

        Derdiniz ne, hersin ne de gelmiyon?

        Vatanıyın değerini bilmiyon,

        Gonuyu gonşuyu niye sormuyon?

        Ellaham ki ud galmamış Yozgat’ta.

 

        Yozgatlıyım de de lafta galmasın,

        Cennet Sorgun başı eğik olmasın,

        Masimezliğ başkaları bilmesin,

        Örüm, koküm, udum, arım Yozgat’ta.

 

        Kakıç kahdım kosnüklerin tümüne,

        Soodüm iyce navrahsızın yüzüne,

        Gurban olun Yozgat’ımın tozuna,

        Esgilerden iz galmamış Yozgat’ta.

 

        Gurbanım diyen heç başka il var mı?

        Angare, Isdanbıl bizlere yar mi?

        Başka iller suframıza gel der mi?

        Paylaşacah aş galmamış Yozgat’ta.

 

        Gurbanım gomşular, bi şekil oldum,

        Esgi zibil şimdi sefil, tüm doldum,

        Birçoh memlekette misafir galdım,

        Yoh gonşular, iş galmamış Yozgat’ta.

                                                Rıfat Çakır

 

 

              YOZGAT’A SELAM

        Yiğitlerin harman olduğu diyar,

        Bozok Yaylası’ndan selam getirdim.

        Kalbindeki sevda, yirmi dört ayar,

        Aşkın alâsından selam getirdim.

 

        Yozgat’ın her karış toprak taşından,

        Muslubelen geçit vermez başından,

        Testi kebabından, arabaşından,

        Keklik çorbasından, selam getirdim.

 

        Yoğut mayasından, sarı yağından,

        Beş Çam’ın gizemli otağından,

        Sürmeli Çoban’ın sevdalarından,

        Sevda yuvasından selam getirdim.

 

        Büyük Camisi’nden, Çapanoğlu’ndan,

        Eğrice’de yağan kardan, doludan,

        Ağustos ayında, buhar soludan,

        Serin havasından selam getirdim.

 

        Nohutlu Baba’nın, Kırk Kızlar’ından,

        Gelin Kayası’nın ,ahuzarından,

        Yürek göyündüren masallarından,

        Kara sevdasından selam getirdim.

 

        Bozoklardan gelen dostluk elinden,

        Sürmeliye esen seher yelinden,

        Nida Tüfekçi’nin nağmelerinden,

        Kültür dehasından selam getirdim.

 

        Ahmet Efendi’den dergâh ehlinden,

        İman deryasından, ilim nehrinden,

        Büyük şehit veren küçük şehrinden,

        Şehit salasından selam getirdim.

 

        Baki selam olsun bizden sizlere,

        Tebessüm nakşolsun benizlere,

        Gülbahçe’nin sözü damlada zerre,

        Gönül deryasından selam getirdim.

                                Salim Gülbahçe

 

                        BAK HELE

Bir selam vermeden geçme dostuna, 
Yabancı değilsin, bizim eldensin.
Bak bütün hâlinle bana benziyon,
Sen yiğidin harman olduğu yerdensin.

 

Kime küstün çıka geldin buraya?
Hele bir soluktan otur şuraya,
Gurbet böyle çeker seni soruya,
Söyle çiçeklerden hangi güldensin?

Telaşlısın nerden, gelip gidiyon?
Paran var mı, nerden bulup ne yiyon?
Kaderine kızıp acep ne diyon?
Yerköy’den mi, Sorgun’dan mı, nerdensin?

 

Gurbete çıkalı kaç sene oldu?
Aha bak ağlıyon gözlerin doldu,
Sıladan ayrıldın, olacağı buydu,
Köyünden mi, ilçeden mi, nerdensin?

Yavan ekmek yeme, sana uyar mı?
Sızlanmanı acep anan duyar mı?
Elin vatanında karnın doyar mı?
Hadi söyle, hangi köyden, nerdensin?

 

Yüksek toplularda al-yeşil perde,
Yok yere uğradım çaresiz derde,
Canım feda olsun mert oğlu merde,
Sen yiğidin harman olduğu yerdensin.

Ben ise tarlayı satımda geldim,
Anama babama sanki bir eldim,
Gurbette çalıştım borcumu verdim,
Deyiver gari, kazadan mı, nerdensin?

 

Özlemişim böyle sohbet etmeye,
Pek de sevmem davetsiz yere gitmeye,
Garipsedim dağda davar gütmeye,
Ula tanıdım, sen de bizim köydensin!

Kalktı m’ola dağlardaki karımız?
Çıktı m’ola kovandaki arımız?
Doyurdu mu bu seneki kârımız?
Hadi söyle Çandır’dan mı, nerdensin?

 

Gurbette her şey özlem oluyor,
Hemşeriyi sora sora buluyor,
Keder, hüzün göz maziye dalıyor,
Olsun gardaş tahmin ettiğimiz yerdensin.

Mahsuscuktan kaba saba yazıyom,
Of-puf çekip kaderime kızıyom,
Düşündükçe insanlıktan beziyom,
Karamağra, Esenli’mi, nerdensin?

 

Oğunerek gezmek insanlık daal,
Sen fazla yelikme ecicik aal,
Gördün mü gobeli herkeşden faal,
Candırdan mı, Eymirden mi, nerdensin?

 

Sen öyle gördün de öyle istiyon,
Ona buna kızıp bazen,”Kes!” diyon,
Bugün yorulmuşsun, fazla esniyon,
Kadışehri, Bahadın mı, nerdensin?

 

Mevzular mevzular, yine mevzular,
Sıladaki yârim beni arzular,
Hâlimize koymuyor ki dürzüler,
Şefaatli mi, Fakılı mı, nerdensin?

                         Süleyman Sökmen

                  YOZGAT

        Adın anılıyor yedi düvelde,

        Nice yiğitlere harmansın Yozgat.

        Duyurdun şanını merde, namerde,

        Çanakkale’deki fermansın Yozgat.

 

        Bu vatan uğruna şehitlerin var,

        Dünyalar biliyor şahitlerin var,

        Daha nice baba yiğitlerin var,

        Eşi bulunmayan bir yansın Yozgat.

 

        Çamlığın başında yanar, tüterim,

        Allah bilir, ben mecnundan beterim,

        Bazen Ziya olur, hasta yatarım,

        Sürmelim derdime dermansın Yozgat.

 

        Nida’nın sazında bükülür başım,

        Hastane önünde dökülür yaşım,

        Ahbaplarım gelir, çekilir kışım,

        Anadolu’m, gönül alansın Yozgat.

 

        Yaban ellerinde başım hoş değil,

        Yaslansam yastığa düşüm hoş değil,

        Bülbülüm kafeste, işim hoş değil,

        Hayali karşımda duransın Yozgat.

 

        İstersen susayım, dağlar konuşsun,

        Nasırlı ellerde bağlar konuşsun,

        Kıyamete kadar çağlar konuşsun,

        İsmin dilden dile dolansın Yozgat.

 

        Şerafet’im dostlar gurbet gezerim,

        Ölürsem sılama kazın mezarım,

        Yine dertli söyler dertli yazarım,

        Toprağın tenime sıvansın Yozgat.

                             Şerafettin Hansu

 

                   YOZGATLILAR

        Bunca yıl sefillik yetmez mi artık?

        Gelin de buraya, birlik olalım.

        Okuyup öğrendik, cehli bıraktık,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Yürekleri cesur çok insanı var,

        Coşar gönülleri çağlayan pınar,

        Ayrılık bir yılan herkesi boğar,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Yoksulluk herkesin bağrını deler.

        Ağlamasın artık bütün anneler,

        Sarıkaya’m gibi güzel ilçeler,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Cehalet düşmandır, tabuyu yıktık,

        Neme lazımcılık derdinden bıktık,

        Şimdi her yerlere okullar yaptık,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Birlik bayrağını yurda dikerek,

        Harman yerlerinde halay çekerek,

        Boğazlıyan, Yerköy, hele Çekerek,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Çayıralan yaslı bir yüce dağa,

        Kadışehirliler kalksın atağa,

        Çalışanlar asla düşmez batağa,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Şefaatlililer özel mi özel,

        Bağları, bostanı bir başka güzel,

        Kem gözler kör olsun, dökmesin gazel,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Çandır′ın çok meşhur gilaborusu,

        Hep azimli olmak işin doğrusu,

        Çok çalışmak lazım, laftır gerisi,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Akdağ’ın başında hülyalar tütsün,

        Gençlerim bağrında seyrini tutsun,

        Sorgun’da fabrika bacası tütsün,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Şifalı soğanı Kazankaya’nın,

        Yedikçe çoğalır damarda kanın,

        Fabrikayla dolsun Yozgat her yanın,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Değmez mi Yozgat’a gönül vermeye,

        Sürmeli gözlere sürme sürmeye,

        Aydıncık, Saraykent değer görmeye,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Sabahınan esen seher yelleri,

        Nida’nın bağrına sersin gülleri,

        Mevla’m kavuştursun hep sevenleri,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Yenifakılı′dan geçer trenler,

        Hep birlikte görsün bizi görenler,

        Başka ne diyeyim size erenler,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Bozok Yaylası’nın bitsin kederi,

        Hep yoksul kalmak mı onun kaderi?

        Bilmem, bir olmanın nedir ederi?

        Gelin de buraya, birlik olalım.

 

        Ümit’im yaralar geçer zamanla,

        Heba oldu yıllar tozla dumanla,

        Ülke kalkınamaz sapla samanla,

        Gelin de buraya, birlik olalım.

                     Ümit Zeki Soyuduru

 

        BİR UZUN HAVADIR YOZGAT

        Durup durup Yozgat seni anarım,

        Kartal olup Beş Çamlar’a konarım,

        Anam ağlar, ben anama yanarım.

 

        Çektiklerim yetmedi mi oğul, der;

        Bu hasretlik bitmedi mi oğul, der.

 

        Ziya’mın atını sürdüm bir zaman,

        Cehrilik’te lâle derdim bir zaman,

        Anamı rüyamda gördüm bir zaman.

 

        Allı turnam ötmedi mi oğul, der;

        Bu hasretlik bitmedi mi oğul, der.

 

        Çamlık’ın başında bir duman oldum,

        Her dem çocuk kalan bir zaman oldum,

        Anamın gözünde çağlayan oldum.

 

        Nağmelerim gitmedi mi oğul, der;

        Bu hasretlik bitmedi mi oğul, der.

 

        Sülün minarede ezan sesiyim,

        Konakların nakış nakış süsüyüm,

        Gurbet elde ben anamın yasıyım.

 

 

        Orda güneş batmadı mı oğul, der;

        Bu hasretlik bitmedi mi oğul, der.

 

        Ağustos’ta balta kesmez buz oldum,

        Ağ gelinde sürmelenmiş göz oldum,

        Anamın dilinde acı söz oldum.

 

        Ecel bizi tutmadı mı oğul, der;

        Bu hasretlik bitmedi mi oğul, der.

                                    Yusuf Dursun

 

                   SÜRMELİ

        Ay ışığı Beş Çamları öpünce,

        Süzülüp yamaçtan iner Sürmeli.

        Sevda cephesinde savaş kopunca,

        Ziya’nın atına biner Sürmeli.

 

        Yol verirse âşıkların birisi,

        Ağıttır, türküdür gelir gerisi,

        Sürer küheylanı gece yarısı,

        Rüzgârın üstüne sürer Sürmeli.

 

        Efendi Baba’dan desturun alır,

        Nazî’nin Hüznî’nin yanında kalır,

        Küheylan sevgidir, burnundan solur,

        Dualar altına siner Sürmeli.

 

        Dolanmadan daha Eskipazar’ı,

        Çatak’tan Nailî eder nazarı,

        Gül uzatır Bağdadî’nin mezarı,

        Durulur, hırsını yener Sürmeli.

 

        Tuzkaya’dan Keltepe’ye uzanır,

        Çiçeğe, çiğdeme, güle bezenir,

        Nohutlu’da biraz vakit kazanır,

        Geçmişi gururla anar Sürmeli.

 

        Kirazlı dereden suyunu içer,

        Çeşka’nın başına değmeden geçer,

        Kerkenez, Alişar, Şebek’e göçer,

        Cavlak’tan can suyu sunar Sürmeli.

 

        Konuk olur Deremum’la Mahal’da,

        Sual eder allı turnam ne hâlda?

        Erenler yoldaştır bırakmaz yolda,

        Pirler dolusuna kanar Sürmeli.

 

        Toplanınca yiğitlerin harmanı,

        Bozokları sarar sevgi ormanı,

        Kemal Paşa’m böyle vermiş fermanı,

        Yurt için tutuşup yanar Sürmeli.

 

        Şehitler nöbette bekler yolunu,

        Mevlam darda koymaz Özcan kulunu,

        Rahmetle yad eder Çapanoğlu’nu,

        Beş vakit çağlayan pınar Sürmeli.

                                     Yusuf Özcan